ചില "ഇല്ലായ്മകൾ" അങ്ങനെയാണ്.
ഇല്ലായ്മകളിലാണ്, ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ
കൂടുതൽ സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കുക.
ശ്വാസം പോലെ...
തുടിക്കുന്ന ഹൃദയം പോലെ...
ആ ഇല്ലായ്മ,
പിരിയാതെ നമ്മിലങ്ങനെ ജീവിക്കും
പ്രിയതരങ്ങളായ മറ്റൊന്നിനും
നമ്മെ ദിശമാറ്റാൻ കഴിയാതെ. അസാന്നിധ്യത്തിലെ
ആ രഹസ്യ സാന്നിധ്യത്തെ
ആരും കാണാതെ
നാം കൊണ്ട്നടക്കും.
നമ്മിലല്ലാതെ നാം ജീവിക്കും ഊണും ഉറക്കവും സ്വത്വവും മറന്ന്..!
ശ്വാസം കിട്ടാതെ,
പ്രാണനെ കുടഞ്ഞെറിയണോ..?അതിലലിഞ്ഞു തീരണോ...?എന്നറിയാതെ പിടയും.
കഴിയില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഇല്ലായ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു ജീവിക്കും
അങ്ങനെയങ്ങനെ.......
ഇപ്പോൾ ആ ഇല്ലായ്മയിലുള്ളത് മാത്രം മതി എന്നായി.
ഇപ്പോഴാണ്,
സത്യസന്ധമായി കൂടെയുള്ളതും കൈ പിരിയാതെ കൂടെ ചേർത്തതും..!
