കഥകൾ

രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് തന്നെ അലാറം മുഴങ്ങി.
“അമ്മേ... കുറച്ചുകൂടി ഉറങ്ങട്ടെ...”
പതിനാറുകാരനായ അഖിൽ പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി. 
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ സീതയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“എഴുന്നേൽക്ക് മോനെ... പാലെടുക്കാൻ പോകണ്ടേ? അതുകഴിഞ്ഞ് സ്കൂളിലും പോകണം.”
അഖിൽ മടിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. മുഖം കഴുകി പഴയ സൈക്കിളുമെടുത്ത് പാലെടുക്കാൻ പോയി. 

ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിൽ പാൽ എത്തിക്കുന്നതായിരുന്നു അവന്റെ രാവിലത്തെ ജോലി. അതിൽനിന്ന് കിട്ടുന്ന ചെറിയ വരുമാനം വീട്ടുചെലവുകൾക്ക് വലിയൊരു സഹായമായിരുന്നു.

അഖിലിന് അച്ഛനെ ഓർമ്മയില്ല. അവന് രണ്ടുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു അപകടത്തിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചു. അതിനുശേഷം സീത തന്നെയായിരുന്നു അവന് അച്ഛനും അമ്മയും. വീടുകളിൽ പാത്രം കഴുകിയും തുന്നൽ ജോലികൾ ചെയ്തുമാണ് അവൾ മകനെ വളർത്തിയത്. അവളുടെ ഒരേയൊരു സ്വപ്നം ഇതായിരുന്നു.
“എന്റെ മോൻ ഒരു വലിയ ഓഫീസർ ആകണം.”
സ്കൂളിൽ അഖിൽ പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായിരുന്നു. പക്ഷേ പഴകിയ യൂണിഫോമും പൊട്ടിയ ഷൂസും കാരണം ചില കുട്ടികൾ അവനെ കളിയാക്കുമായിരുന്നു.
"എടാ... വീണ്ടും അതേ ഷൂവോ?”
“ഇത് മ്യൂസിയത്തിൽ കൊടുക്കേണ്ട സാധനമാണ്!”
അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അഖിൽ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയ അവൻ അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടന്നു.
“അമ്മേ... നമുക്ക് ഇത്രയും പാവങ്ങളായതെന്താ?”
സീത മകന്റെ മുടിയിൽ തലോടി.
“പാവപ്പെട്ടത് നമ്മുടെ പോക്കറ്റാണ് മോനെ... മനസ്സല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അഖിലിന്റെ ജീവിതമന്ത്രമായി.
---
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ ഫീസ് അടയ്ക്കാനുള്ള അവസാന ദിവസമായിരുന്നു. ഹെഡ്മാസ്റ്റർ പേര് വിളിച്ചു.
“അഖിൽ...”
അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“നാളെക്കുള്ളിൽ ഫീസ് അടച്ചില്ലെങ്കിൽ പരീക്ഷ എഴുതാൻ കഴിയില്ല.”
അഖിൽ തലകുനിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷമം.
“മോനെ... ഞാൻ കുറച്ച് പണം കടം ചോദിച്ചു. ആരും തന്നില്ല.”
ആ രാത്രി ഇരുവരും ഭക്ഷണം പോലും കഴിച്ചില്ല. അർധരാത്രിയിൽ വെള്ളം കുടിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റ അഖിൽ അമ്മ ഒരു പഴയ പെട്ടി തുറക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ താലിമാല. അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ.
സീത ആ താലിമാല നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ... നമ്മുടെ മോന്റെ പഠനത്തിനാണ്.”
പിറ്റേന്ന് ആ താലിമാല വിറ്റാണ് അഖിലിന്റെ ഫീസ് അടച്ചത്. അത് അറിഞ്ഞ അഖിൽ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ... അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ പോലും വിറ്റല്ലോ?”
സീത പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ നന്നായി ജീവിക്കുന്നതിലും വലിയ ഓർമ്മ മറ്റൊന്നുമില്ല മോനെ.”
ആ വാക്കുകൾ അഖിലിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
---
കാലം മുന്നോട്ടുപോയി. പ്ലസ് ടു പരീക്ഷയിൽ അഖിൽ  ഒന്നാമനായി. ഗ്രാമം മുഴുവൻ അവന്റെ വിജയം ആഘോഷിച്ചു. വാർത്താചാനലുകൾ വീട്ടിലെത്തി. 
ഒരു റിപ്പോർട്ടർ ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങളുടെ വിജയത്തിന്റെ രഹസ്യം എന്താണ്?”
അഖിൽ അമ്മയെ നോക്കി.
“എന്റെ അമ്മ.”
അവിടെ നിന്നിരുന്നവർ കൈയടിച്ചു. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് അധികനാൾ ആയുസ്സുണ്ടായില്ല. 

ഒരു വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ സീത റോഡിൽ തളർന്നുവീണു. ആളുകൾ അവളെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ അഖിലിനെ വിളിച്ചു.
“നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഹൃദയസംബന്ധമായ ഗുരുതര പ്രശ്നമുണ്ട്. അടിയന്തരമായി ഓപ്പറേഷൻ വേണം.”
“എത്ര ചെലവാകും സാർ?”
ഡോക്ടർ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഏകദേശം എട്ട് ലക്ഷം രൂപ.”
അഖിലിന്റെ കാതുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എട്ട് ലക്ഷം!
അവന്റെ കൈയിൽ എൺപത് രൂപ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് അവൻ ആദ്യമായി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. 

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സീത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്തിനാ കരയുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ...”
“ഡോക്ടർ എല്ലാം പറഞ്ഞു.”
അഖിൽ ഞെട്ടി.
സീത മകന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“മോനെ... എനിക്ക് ഒരു വാക്ക് തരാമോ?”
“എന്തും.”
“എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ നിന്റെ പഠിപ്പ് ഉപേക്ഷിക്കരുത്.”
“അമ്മേ...”
“വാക്ക് താ.”
കണ്ണീരോടെ അഖിൽ തലകുലുക്കി. ആ നിമിഷം അവൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
“എന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും... എന്ത് വില കൊടുത്തും.”
പക്ഷേ ആ തീരുമാനത്തിന് താൻ നൽകേണ്ടിവരുന്ന വില അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അപ്പോൾ അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
---
പിറ്റേന്ന് മുതൽ അഖിൽ പണത്തിനായി ഓടിത്തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ പരിചയക്കാരെയെല്ലാം സമീപിച്ചു. ചിലർ അഞ്ഞൂറ് രൂപയും ചിലർ ആയിരം രൂപയും നൽകി.
പലരും സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“മോനെ... സഹായിക്കാൻ മനസ്സുണ്ട്. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”
കിട്ടിയ പണം കൊണ്ട് ആശുപത്രിബിൽ പോലും അടയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അപ്പോൾ ഡോക്ടർ അടുത്തുവന്നു.
“അമ്മയുടെ ഓപ്പറേഷൻ വൈകാൻ പാടില്ല.”
അഖിൽ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു:
“സാർ... ഞാൻ അമ്മയെ രക്ഷിക്കും.”
അവൻ പഠനം നിർത്തിയില്ല.
രാവിലെ പാൽ വിതരണം.
ഉച്ചയ്ക്ക് കോളേജ്.
വൈകിട്ട് ഹോട്ടലിൽ ജോലി.
രാത്രിയിൽ ഓൺലൈൻ ഡെലിവറി.
ദിവസത്തിൽ നാലുമണിക്കൂർ മാത്രം ഉറക്കം.
ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം ആശുപത്രിയിലേക്ക്.
എന്നിട്ടും ഓപ്പറേഷനാവശ്യമായ തുക അവനിൽനിന്ന് ഏറെ അകലെയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ സീത മകന്റെ കൈപിടിച്ച് ചോദിച്ചു:
“മോനെ... നീ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ?”
അഖിൽ ചിരിച്ചു.
“കഴിക്കുന്നുണ്ട് അമ്മേ.”
പക്ഷേ അതൊരു കള്ളമായിരുന്നു. പല ദിവസങ്ങളിലും അവൻ ഒരു നേരം മാത്രമാണ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്.
---
ഒരു വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയിൽനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ റോഡരികിൽ ഒരു പേഴ്സ് അഖിലിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. അവൻ അത് എടുത്തു തുറന്നു നോക്കി. കെട്ടുകണക്കിന് പണം!
അതോടൊപ്പം ചില പ്രധാന രേഖകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു:
“ഈ പണം എടുത്താൽ അമ്മയെ രക്ഷിക്കാം.”
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
“പാവപ്പെട്ടത് നമ്മുടെ പോക്കറ്റാണ് മോനെ... മനസ്സല്ല.”
അഖിൽ പേഴ്സിലുണ്ടായിരുന്ന വിലാസം നോക്കി ഉടമയെ കണ്ടെത്തി.
അത് നഗരത്തിലെ വലിയ വ്യവസായിയായ രാഘവൻ നായരുടേതായിരുന്നു.
പേഴ്സ് തിരികെ കിട്ടിയപ്പോൾ രാഘവൻ നായർ അത്ഭുതത്തോടെ അഖിലിനെ നോക്കി.
“ഇത്രയും പണം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും നീ ഒന്നും എടുത്തില്ലേ?”
അഖിൽ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“അത് എന്റേതല്ല സാർ.”
“നിനക്ക് എന്ത് സമ്മാനം വേണം?”
അഖിൽ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് പണം വേണ്ട സാർ... എന്റെ അമ്മയെ രക്ഷിച്ചാൽ മതി.”
അഖിലിന്റെ കഥ മുഴുവൻ കേട്ട രാഘവൻ നായർ ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകിച്ചില്ല.
“ഇന്നുമുതൽ നിന്റെ അമ്മയുടെ ചികിത്സയുടെ മുഴുവൻ ചെലവും ഞാൻ വഹിക്കും.”
അഖിലിന് അത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ വീഴാൻ ശ്രമിച്ചു. 
രാഘവൻ നായർ അവനെ തടഞ്ഞു.
“എന്റെ മകനും നിന്റെ പ്രായത്തിലായിരുന്നു. ഒരു അപകടത്തിൽ ഞാൻ അവനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവനെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.”
അഖിൽ കണ്ണീരോടെ അദ്ദേഹത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
---
അൽപദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം സീതയുടെ ഓപ്പറേഷൻ നടന്നു.
പല മണിക്കൂറുകൾക്കുശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു.
“ഓപ്പറേഷൻ വിജയിച്ചു.”
അഖിലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അമ്മയെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. സീത പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മകനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ ജയിച്ചു മോനെ...”
അഖിൽ അമ്മയുടെ കൈയിൽ മുഖം ചേർത്തു.
“അമ്മേ... ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ കരയിക്കില്ല.”
---
അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അഖിൽ സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷ വിജയിച്ച് ഐ.എ.എസ്. ഓഫീസറായി.
ആദ്യ നിയമനം ലഭിച്ച ദിവസം അവൻ അമ്മയെയും രാഘവൻ നായരെയും കൂട്ടി ഓഫീസിലെത്തി.
മാധ്യമപ്രവർത്തകർ അവനോട് ചോദിച്ചു:
“സാർ... ഈ വിജയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കാരണം ആരാണ്?”
അഖിൽ അമ്മയെയും രാഘവൻ നായരെയും നോക്കി.
“എനിക്ക് ജീവൻ തന്നത് എന്റെ അമ്മയാണ്. ആ ജീവൻ നിലനിർത്തിയത് ഈ മനുഷ്യനും.”
സദസ്സ് മുഴുവൻ കൈയടിയാൽ നിറഞ്ഞു.
---
കുറച്ചുമാസങ്ങൾക്കുശേഷം അഖിൽ തന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു ട്രസ്റ്റ് ആരംഭിച്ചു. പാവപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും നിർധനരായ രോഗികളുടെ ചികിത്സയ്ക്കുമായി. 
ഉദ്ഘാടനദിവസം ഒരു ചെറിയ ബാലൻ അഖിലിന്റെ അടുത്തുവന്ന് ചോദിച്ചു:
“സാർ... എനിക്ക് പഠിക്കണം. പക്ഷേ പണമില്ല.”
അഖിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“ഇനി മുതൽ നിന്റെ പഠിപ്പ് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.”
ആ ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അത് കണ്ടുനിന്ന സീതയുടെ കണ്ണുകളിലും സന്തോഷക്കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി.
---
ആ രാത്രി വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് അഖിൽ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു:
“അമ്മേ... ഞാൻ നിന്റെ വാഗ്ദാനം പാലിച്ചോ?”
സീത മകന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“നീ എന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല... എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്.”
അന്ന് ആകാശത്ത് നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അഖിൽ പതിയെ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചു. ഒരു കാലത്ത് ആ കൈയാണ് അവനെ നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത്. ഇന്ന് അതേ കൈപിടിച്ചാണ് അവൻ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയത്തിലേക്ക് നടന്നെത്തിയത്.

പണമുള്ളവനാണ് സമ്പന്നൻ എന്നില്ല...
സ്നേഹവും സത്യസന്ധതയും കരുണയും ഉള്ളവനാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ.