നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ട ആ ചെറിയ വാടകമുറിയിൽ, തന്റെ പഴയ ലാപ്ടോപ്പിന്റെ വിളറിയ വെളിച്ചത്തിൽ അർജുൻ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് ഇരുണ്ട കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു; ഏതു നിമിഷവും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാവുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ നിശബ്ദത. മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന ഒരു കപ്പ് കാപ്പി കുടിക്കാൻ മറന്ന നിലയിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവർത്തന രംഗത്ത് മിന്നും താരമായിരുന്ന അർജുൻ, ഇപ്പോൾ വിരസവും ജീവനില്ലാത്തതുമായ ഒരു ദിനചര്യയിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. വലിയ വാർത്തകളില്ല, ആവേശമില്ല. ശൂന്യമായ പകൽവെളിച്ചങ്ങളും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും മാത്രം.
പെട്ടെന്നാണ് അർദ്ധരാത്രി പിന്നിട്ട നേരത്ത് അവന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. ഒരു വോയ്സ്മെയിൽ. അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന്.
ആദ്യം അയാള് അത് അവഗണിച്ചു. പക്ഷേ പിന്നീട് ലാപ്ടോപ്പിലെജോലി കഴിഞ്ഞ് കസേരയില് ചാരിയിരുന്നപ്പോള് ആ സന്ദേശത്തിന്ടെ കാര്യം ഓര്ത്തു ഉടന് ഉള്ളിലെ പത്രപ്രവർത്തകൻ ഉണര്ന്നു
ആ സന്ദേശം പ്ലേ ചെയ്ത നിമിഷം അർജുന്റെ ശരീരം മരവിച്ചുപോയി. ഭയം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം. ഇടറി ഇടറി അവൾ പറഞ്ഞു:
"അവർ സാമ്പിളുകൾ മാറ്റി അർജുൻ... 9.9312, 76.2673... ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്. അവർ എന്റെ പിന്നാലെയുണ്ട്. സമയം തീർന്നുപോയി... അവർ വരുന്നുണ്ട്..."
പിന്നെ നിശബ്ദത മാത്രം.....
നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അർജുൻ ആ നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അത് സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. തുടർന്ന് അവൻ ആ നമ്പർ പരിശോധിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
ഡോ. ദേവകി നായർ.
ആറുമാസം മുമ്പ്, ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങവേ ദുരൂഹമായ ഒരു വാഹനാപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ അതേ ഡോക്ടർ. അവരുടെ മൃതദേഹം പോലും അന്ന് കണ്ടെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
തെളിവുകളില്ലാത്തതിനാൽ ആ കേസ് ഫയലുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടച്ചുപൂട്ടിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇപ്പോൾ അവൾ അവനെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.
അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ, സന്ദേശത്തിലെ ലൊക്കേഷൻ കോർഡിനേറ്റുകൾ പിന്തുടർന്ന് അർജുൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു വിജനമായ ചതുപ്പ് പ്രദേശത്തെത്തി. കാടുപിടിച്ച തെങ്ങിൻ തോപ്പുകൾക്കിടയിൽ തകർന്നുവീഴാറായ ഒരു പഴയ കെട്ടിടം. കാറ്റിൽ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്ന തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റിലെ ബോർഡിൽ അവ്യക്തമായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു:
"ഓറിയോൺ ഫാർമ – റിസർച്ച് വിങ്"
അർജുൻ പതുക്കെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ലബോറട്ടറിക്കുള്ളിൽ രാസവസ്തുക്കളുടെ രൂക്ഷഗന്ധംതങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തകർന്ന ഉപകരണങ്ങൾക്കും പൊടിപിടിച്ച ഷെൽഫുകൾക്കും ഇടയിൽ നിന്ന് അവനൊരു ഫയൽ ലഭിച്ചു. അതിലെ ഓരോ പേജും അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടി.
പ്രോജക്ട് NX-7.
അതൊരു മരുന്നായിരുന്നില്ല. അതൊരു ആയുധമായിരുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ ഓർമ്മകളെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് മായ്ച്ചു കളയാൻ ശേഷിയുള്ള (Selective memory erasure) ഒരു മാരക ഔഷധം. ദിവസങ്ങളോ ആഴ്ചകളോ വർഷങ്ങളോ ഒരു വ്യക്തിയുടെ തലച്ചോറിൽ നിന്ന് ശസ്ത്രക്രിയ പോലെ നീക്കം ചെയ്യാൻ ഇതിന് കഴിയും. അതിനേക്കാൾ ഭീകരം, യഥാർത്ഥ ഓർമ്മകൾക്ക് പകരം വ്യാജമായ ഓർമ്മകൾ അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനും ഇതിന് സാധിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന് കുറ്റക്യത്യങ്ങള്ക്ക് ആളുകളെ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കാം. സാക്ഷിയാകുന്നവരുടെ ഓര്മ്മ മായ്ച്ചു കളയാം. അത്യന്തം അപകടകരമായ ഒരു പരീക്ഷണം.
പരീക്ഷണത്തിന് വിധേയരായവരുടെ പട്ടികയിൽ പല പേരുകൾക്കും നേരെ ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്നു: "മരണം."
ഭയത്തോടെ അർജുൻ തന്റെ എഡിറ്റർ സുരേഷിനെ വിളിച്ചു. പക്ഷേ സുരേഷിന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"അർജുൻ... അവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെടൂ. ഇപ്പോൾ തന്നെ. എല്ലാം വിട്ടുകളയൂ. നിനക്ക് അവരെ തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല."
അർജുന് എല്ലാം വ്യക്തമായി. ഇത് അവൻ വിചാരിച്ചതിലും വലിയൊരു ചതിക്കുഴിയാണ്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു അപരിചിതൻ അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കുറിപ്പ് വെച്ചുനീട്ടി ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായത് അർജുൻ അപ്പോള്,ഓര്ത്തു. അന്ന് അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള് ഇങ്ങനെയൊരു മെസേജായിരുന്നു. ഇപ്പോഴാണ് ഇതിന്ടെയൊക്കെ അര്ത്ഥം പിടി കിട്ടുന്നത്..
"അവർ സാമ്പിളുകൾ മാറ്റി. നീ ഒരിക്കൽ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നു. നീയും അവരുടെ ഇരയാണ്."
അര്ജുന്ടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം വന്നു നിറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി, തടസ്സപ്പെട്ട ചില ഓർമ്മകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഓറിയോൺ ഫാർമയുടെ തലവൻ വൈദ്യനാഥനെ കണ്ടതും, അയാൾ നീട്ടിയ ചെക്ക് വാങ്ങി താൻ ആ വാർത്ത മുക്കിയതും അവൻ വേദനയോടെ ഓർത്തെടുത്തു.
താൻ പണത്തിന് വേണ്ടി സത്യത്തെ വഞ്ചിച്ചോ? ആ ചിന്ത അവനെ തകർത്തു. പക്ഷേ എവിടെയോ എന്തോ ഒരു പൊരുത്തക്കേട്. ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ഒരു കൃത്രിമത്വം ഉള്ളതുപോലെ. മറ്റാരോ അഭിനയിച്ച സിനിമ കാണുന്നതുപോലെ.
അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു തീരും മുമ്പ് മുറിയുടെ വാതിൽ തകർത്ത് വൈദ്യനാഥന്റെ ഗുണ്ടകൾ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അർജുനെ അവർ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ചു.
"നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഞങ്ങൾ എന്നേ മായ്ച്ചതാണ് അർജുൻ. പക്ഷേ നീ വീണ്ടും ഒരു ഭീഷണിയായി മാറി" ഒരു തണുത്ത ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
വൈദ്യനാഥൻ ഒരു സിറിഞ്ച് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. NX-7. ഇത്തവണ ഓർമ്മകൾ മായ്ക്കാൻ മാത്രമല്ല, അവനെ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയില്ലാതെ അർജുൻ കണ്ണുകളടച്ചു.
പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു വാഹനം വന്നുനിന്നു. ആരുടെയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം. വാതിൽക്കൽ ഒരു നിഴൽ തെളിഞ്ഞു. അർജുൻ കണ്ണുതുറന്നു നോക്കി. അത് അവളായിരുന്നു.
ഡോ. ദേവകി നായർ.
ജീവനോടെ, ഉറച്ച ചുവടുകളോടെ അവൾ നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ടാബ്ലെറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
"നിർത്തൂ!" അവളുടെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
"വൈദ്യനാഥൻ, നീ ചെയ്ത പരീക്ഷണങ്ങളും നിന്റെ ഇരകളുടെ വിവരങ്ങളും ഇപ്പോൾത്തന്നെ അധികാരികൾക്ക് ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഈ മുറിയിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഇപ്പോൾ തത്സമയം ലോകം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്."
ടാബ്ലെറ്റ് സ്ക്രീൻ തിളങ്ങി. അകലെ പോലീസ് സൈറണുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി. ഗുണ്ടകൾക്കിടയിൽ പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു. ആ തക്കത്തിന് അർജുൻ അവരെ തള്ളിമാറ്റി ദേവകിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പോലീസ് ഇരച്ചുകയറി. വൈദ്യനാഥന്റെ സാമ്രാജ്യം ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീണു. പിന്നീട് ഒരു സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്തിരുന്ന് ദേവകി സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
"അർജുൻ... നീ ആരെയും വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ല. നീ കണ്ട ആ ഓർമ്മകൾ അവർ നിന്റെ മനസ്സിൽ കൃത്രിമമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചതാണ്. ഒരു 'ഫോൾസ് മെമ്മറി'."
അവൾ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു. NX-7 നിന്റെ യഥാർത്ഥ ഓർമ്മകളെ മായ്ച്ചു കളയുക മാത്രമല്ല, പകരം കുറ്റബോധവും സ്വയം വെറുപ്പും നിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിന്നോട് തന്നെയുള്ള വെറുപ്പ് കൊണ്ടാണ് നീ നിശബ്ദനായത്.
"നീ അവരെ തകർക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പാണ് അവർ നിന്നെ പിടികൂടിയത്."
ആ അപകടത്തിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്കാണ് ദേവകി രക്ഷപ്പെട്ടത്. അവർ തന്നെ വേട്ടയാടുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഒളിവിൽ പോയി തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. ഒടുവിൽ സത്യത്തിന് വേണ്ടിയും അർജുന് വേണ്ടിയും അവൾ മടങ്ങിയെത്തി.
ഡോ..ദേവകി .. ഒരു ആന്റിഡോട്ട് കൈയിലെടുത്ത് അര്ജുന്ടെ കൈയില് കുത്തിവച്ചു. ഇത് നിന്നില് കുത്തിവച്ച മരുന്നിനെ നിഷ്പ്രഭമാക്കും. ഈ ഒളിവ് ജീവിതത്തിനിടയില് അത്യദ്ധ്വാനം,ചെയ്ത്, ഒടുവില് ഞാന് ഈ മരുന്ന വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. ഇനി ആരെയും വഞ്ചിയ്ക്കാന് അവര്ക്ക് കഴിയില്ല.
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി അവൻ ചുമന്ന ആ വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. താനൊരു വഞ്ചകനല്ല, മറിച്ച് തകർക്കപ്പെട്ടിട്ടും തളരാത്ത ഒരു പോരാളിയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അർജുൻ പതുക്കെ തന്റെ പേന കയ്യിലെടുത്തു. ഇത്തവണ തനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല, ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ മനുഷ്യർക്കും വേണ്ടി.
അർജുനും ദേവകിയും ഒരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. ഇത്തവണ, സത്യം ആരും മറക്കുകയില്ല.
