നവംബർ മാസത്തിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം. കിരണിന് അന്ന് ഒരു ഇന്റര്വ്യൂ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ബസ്സ്റ്റോപ്പില് ഓടിക്കിതച്ചെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും തൊട്ടു മുന്പിലൂടെ അയാള്ക്ക് പോകേണ്ട 8.30 യ്ക്കുള്ള ബസ് കടന്നു പോയി.
നിരാശയോടെ അവൻ ബസ്റ്റോപ്പിലെ മരത്തിനു ചുവട്ടിലിട്ടിരുന്ന ചാരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
അപ്പോള് പ്രായമായ ഒരാള് വന്ന് അവന്റെ അടുത്ത് ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. പാന്റും ഷര്ട്ടും തൊപ്പിയും ആണ് വേഷം. ഒരു മഫ്ളര് ചുറ്റിയിരുന്നു.
"എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?"
അപ്രതിക്ഷിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് കിരണ് ഞെട്ടിപ്പോയി.
"ക്ഷമിക്കണം, നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തണം എന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചില്ല," വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ഏയ്... സാരമില്ല. നിങ്ങള്, ഇവിടെ ഇരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടില്ല, അതാണ്.." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"Ok... എന്താ മുഖം വല്ലാതെ ?"
"എന്ടെ ബസ് മിസ്സായി."
"ഓ... ഇന്ന് ഈ ബസില് പോയിട്ട് എന്തെങ്കിലും വലിയ കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ?"
"ഒരു ജോലി ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ടായിരുന്നു."
"എപ്പോഴാണ്?"
"ഒൻപത് മണിക്ക്?"
"അപ്പോൾ അത് മിസ്സായി..." വൃദ്ധൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു. "വിഷമിക്കേണ്ട, വേറൊരു അവസരം വേഗം കിട്ടും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്."
'ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകുന്നൂ.'
'ഒരു ചെറിയ ജോലിയുണ്ട്. അങ്ങോട്ടു തന്നെ.' കിരണ് പറഞ്ഞു
വീണ്ടും അവര്ക്കിടയില് ഒരു നിശ്ശബ്ദത പടര്ന്നു.
വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ വാച്ചിൽ ഉടക്കി.
"ആ വാച്ച് നല്ല ഭംഗിയുണ്ടല്ലോ."
"ഓ, നന്ദി. പക്ഷേ ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല."
"അയ്യോ, കഷ്ടം. എപ്പോഴാ വാങ്ങിയത്?"
"എന്റെ മൂന്നാം ജന്മദിനത്തിന് കിട്ടിയതാ. എന്റെ അപ്പൂപ്പൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ധരിച്ചിരുന്നതാണ്."
"അതേയോ. നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നോ അദ്ദേഹം?"
"അങ്ങനെയാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്."
"നീ അത് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചതിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാവും, തീർച്ച."
ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിനുശേഷം കിരണ് ചോദിച്ചു:
"താങ്കള് ഈ ബസ്സിൽ പതിവായി യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ടോ?"
"ഇല്ല. ഇതാദ്യമായാണ്."
"വിചിത്രം... നിങ്ങളെ എവിടെയോ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു."
വൃദ്ധന് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
കിരണ് തുടർന്നു:
"എവിടേക്കാ പോകുന്നത്?"
"വളരെക്കാലമായി കാണാത്ത ഒരാളെ കാണാൻ പോകുകയാണ്."
"ഓ. അത് ശരി. പഴയ കൂട്ടുകാരനോ?"
"അങ്ങനെയൊക്കെ പറയാം."
"അവർ എന്നെ ഓർക്കുമെന്ന് പോലും എനിക്ക് പ്രതീക്ഷയില്ല," വൃദ്ധന് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
"അത്രയ്ക്കും കാലമായോ?"
"കൂടുതൽ സമയം അവരോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ..."
"പക്ഷേ?"
"ഞങ്ങൾക്ക് വേർപിരിയേണ്ടി വന്നു."
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് സത്യം. ഞങ്ങള്ക്ക് രണ്ട് വഴിയ്ക്ക് പിരിയേണ്ടി വന്നു."
ദൂരെ ബസിന്റെ വെളിച്ചം കണ്ടു.
"ദാ, നോക്കൂ. നിന്റെ ബസ് വന്നു."
"ശരി... നന്ദി." കിരണ് എഴുന്നേറ്റു. ബസിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി പറഞ്ഞു:
"സംസാരിച്ചതിലും താങ്കളെ കാണാന് സാധിച്ചതിലും വളരെ സന്തോഷം.."
പക്ഷേ... ആ ബെഞ്ച് ശൂന്യമായിരുന്നു. വൃദ്ധന് പൊടുന്നനെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അവിടെ ബെഞ്ചില് ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷണം വച്ചിരുന്നു. കാറ്റില് അത് പറന്നു പോകുന്നതിന് മുന്പ്..
കിരണ് ഓടിച്ചെന്ന് അതെടുത്തു. എന്നിട്ട് ബസില് കയറി ഒരു സീറ്റിലിരുന്നു.
ബസ് മുന്നോട്ട് പോകാന് തുടങ്ങി. കിരണ് ആ കടലാസ് വായിച്ചു:
അതില് മനോഹരമായ കൈപ്പടയില്
ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു
"ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും അകലെയുള്ള ഓർമ്മകൾ ആയിരിക്കും മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തെത്തുന്നത്. ഇന്നത്തെ ലക്ഷ്യം സാധിയ്ക്കാന് ആശംസകള്
"നിന്റെ വാച്ച് നോക്കൂ."
അവൻ പൊടുന്നനെ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കി. കിരണ് അമ്പരന്നു പോയി.
നിലച്ചുപോയ ആ വാച്ചിന്റെ സൂചികൾ ഇപ്പോൾ ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിരണ് വാച്ച് ചെവിയില് വച്ച് നോക്കി.ചെറിയ ടിക് ടിക് ശബ്ദം കേള്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന ഒരാളോട് അവന് സമയം ചോദിച്ചു.
അയാള് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി, പതിയെ പറഞ്ഞു:
"എട്ടര മണിയായി."
ശരിയ്ക്കും... കിരണിന് വിശ്വസിയ്ക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അതെ. എട്ടര മണിയായി. എന്താ..
ഹേയ്... ഒന്നുമില്ല. കിരണ് വീണ്ടും വാച്ചിന്ടെ ഡയലിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
ആ നിമിഷം കിരണിന്റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക്, വാച്ചിന്ടെ ഡയലില് അവ്യക്തമായ ഒരു ഓര്മ്മച്ചിത്രം പോലെ മുത്തശ്ശന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു.
മരങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ കടന്ന് വരുന്ന നവംബറിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അപ്പോഴും വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു
