മികച്ച ലേഖനങ്ങൾ

ഒരു ഭാഷയെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് അതിലെ വാക്കുകളെ മാത്രം മനസ്സിലാക്കുക എന്നതല്ല. ആ ഭാഷ സംസാരിച്ച മനുഷ്യരുടെ യാത്രകളും അവരുടെ ഓർമ്മകളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളും സാഹിത്യവും സംസ്കാരവും കൂടി മനസ്സിലാക്കുക എന്നതാണ്. കൊങ്കണി ഭാഷയുടെ ചരിത്രവും ഇതുപോലെയുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ സാംസ്കാരിക യാത്രയാണ്. പടിഞ്ഞാറൻ തീരദേശ ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെ വളർന്നുവന്ന കൊങ്കണി, ഗോവയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഭാഷയല്ല. കേരളത്തിലും കർണാടകയിലും മഹാരാഷ്ട്രയിലും കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ ചരിത്രപരമായി നിലനിന്നിട്ടുണ്ട്.

ഈ ഭാഷയുടെ ആധുനിക ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഘട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ് 1992. ഭരണഘടനയുടെ എഴുപത്തിയൊന്നാം ഭേദഗതി നിയമത്തിലൂടെ കൊങ്കണി എട്ടാം പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. 1992 ഓഗസ്റ്റ് 20-ന് നിയമം പാസാക്കുകയും ഓഗസ്റ്റ് 31-ന് പ്രാബല്യത്തിൽ വരികയും ചെയ്തു. കൊങ്കണിക്കൊപ്പം മണിപ്പൂരിയും നേപ്പാളിയും എട്ടാം പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ഭരണഘടനയിലെ ഒരു പട്ടികയിൽ പേര് ഉൾപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ഭാഷയുടെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാകുന്നില്ല. ഭാഷ വീടുകളിൽ സംസാരിക്കപ്പെടണം; കുട്ടികൾ പഠിക്കണം; സാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം; ഗവേഷണം നടക്കണം; പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് അതിൽ വായിക്കാനും എഴുതാനും കഴിയണം. അതിനാൽ ഭരണഘടനാപരമായ അംഗീകാരത്തിനൊപ്പം ഭാഷയുടെ സാമൂഹികവും സാഹിത്യപരവുമായ വളർച്ചയും പ്രധാനമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ ഭാഷാഭൂപടത്തിൽ കൊങ്കണിക്ക് അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് കൊച്ചിയുടെ പഴയ നഗരപ്രദേശങ്ങളുമായി കൊങ്കണി സമൂഹത്തിന് ദീർഘമായ ബന്ധമുണ്ട്. വ്യാപാരവും കുടിയേറ്റവും സാമൂഹികബന്ധങ്ങളും വിവിധ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളും കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളെ കേരളത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളത്തിലെ കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രം കേരളത്തിന്റെ തന്നെ ബഹുഭാഷാ സാമൂഹികചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രത്യേകം ഓർക്കേണ്ട പേരാണ് എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്യ. 1929 മേയ് 7-ന് മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ ജനിച്ച പുരുഷോത്തമ മല്യ അധ്യാപകൻ, എഴുത്തുകാരൻ, ഗവേഷകൻ, ഭാഷാപ്രവർത്തകൻ എന്നീ നിലകളിൽ ദീർഘകാലം പ്രവർത്തിച്ചു. 2026 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് കൊച്ചിയിലെ ചെർളായിയിലെ വസതിയിൽ 97-ാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. കൊങ്കണി ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും പ്രചാരണത്തിനായി ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം സമർപ്പിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

1966-ൽ മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ കൊങ്കണി ഭാഷാ പ്രചാര സഭ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ മല്യ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു. ഗോവയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള കൊങ്കണി ഭാഷാ പ്രചാരണത്തിനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ആദ്യകാല പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഇത്. ഒരു ഭാഷയുടെ നിലനിൽപ്പിന് സംഘടനകളും പഠനകേന്ദ്രങ്ങളും സാഹിത്യപ്രവർത്തനങ്ങളും എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മല്യയുടെ പ്രവർത്തനം ഭാഷാ പ്രചാരണത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയില്ല. കൊങ്കണി സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും അദ്ദേഹം സജീവമായി ഇടപെട്ടു. കൊങ്കണി കവിതയിൽ ശതകം എന്ന നൂറുവരിക്കവിതാരൂപത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതായി സമകാലിക റിപ്പോർട്ടുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതോടൊപ്പം കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ കൊങ്കണി പണ്ഡിതന്മാർ വഹിച്ച പങ്കിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം ഗവേഷണം നടത്തി. പ്രത്യേകിച്ച് Hortus Malabaricus എന്ന പ്രസിദ്ധമായ കേരളീയ വിജ്ഞാനപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കൊങ്കണി പണ്ഡിതരുടെ പങ്ക് അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സാഹിത്യസംഭാവനകളിലൊന്നാണ് തിരുവള്ളുവരുടെ തിരുക്കുറൾ കൊങ്കണിയിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്. 1330 കുറളുകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമ്പൂർണ്ണ പരിഭാഷ 2002-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 1987-ൽ തിരുവനന്തപുരത്ത് നടന്ന സാഹിത്യ അക്കാദമി വിവർത്തക ശിൽപ്പശാലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഈ പ്രവർത്തനത്തിന് തുടക്കം ലഭിച്ചതെന്ന് രേഖകൾ പറയുന്നു. ഈ പരിഭാഷയ്ക്ക് 2008-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വിവർത്തന പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു.

ഈ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കൊങ്കണി സാഹിത്യത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രം കാണേണ്ടതില്ല. തമിഴിന്റെ മഹത്തായ ധാർമിക-സാഹിത്യ പാരമ്പര്യത്തിലെ ഒരു പ്രധാന കൃതിയെ കൊങ്കണി വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുകയായിരുന്നു അതിലൂടെ. അതായത് ഒരു ഭാഷ മറ്റൊരു ഭാഷയുടെ സാഹിത്യലോകവുമായി നടത്തുന്ന സാംസ്കാരിക സംഭാഷണത്തിന്റെ ഉദാഹരണമായും ഈ പരിഭാഷയെ കാണാം.

മല്യയുടെ പ്രവർത്തനത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രധാന വശം ഗവേഷണമാണ്. കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രവും സാമൂഹിക സാന്നിധ്യവും സാഹിത്യപരമായ വളർച്ചയും രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അദ്ദേഹം നടത്തി. ഒരു ഭാഷയുടെ ചരിത്രം അതിന്റെ വ്യാകരണത്തിലോ നിഘണ്ടുവിലോ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; ആ ഭാഷ സംസാരിച്ച സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതചരിത്രത്തിലും അത് നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക പ്രസക്തി നൽകുന്നത്.

കൊങ്കണിയുടെ പ്രത്യേകത അതിന്റെ ബഹുലിപി പാരമ്പര്യവും വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളുമാണ്. ദേവനാഗരി, കന്നഡ, റോമൻ, മലയാളം തുടങ്ങിയ ലിപികളിൽ കൊങ്കണി എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പാരമ്പര്യമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കൊങ്കണിയെ ഒരു ഏകശിലാ ഭാഷയായി കാണുന്നതിനേക്കാൾ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളുടെയും സമൂഹങ്ങളുടെയും അനുഭവങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഭാഷയായി കാണുന്നതാണ് ചരിത്രപരമായി കൂടുതൽ ഉചിതം.

ഇവിടെ കേരളത്തിന്റെ അനുഭവം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. മലയാളം കേരളത്തിന്റെ പൊതുഭാഷയായിരിക്കുമ്പോഴും കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതം മലയാളത്തിൽ മാത്രം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതല്ല. കൊങ്കണി, തമിഴ്, കന്നഡ, തുളു തുടങ്ങിയ ഭാഷകളുടെ സാന്നിധ്യവും കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ ഭാഷകളുടെ സാന്നിധ്യം കേരളത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതത്തെ ഈ വലിയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു എഴുത്തുകാരൻ മാത്രമായിരുന്നില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു ഭാഷയുടെ പൊതുസാന്നിധ്യം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ സംഘടനാപ്രവർത്തനം നടത്തി; സാഹിത്യത്തിൽ സംഭാവന നൽകി; വിവർത്തനം നടത്തി; ഗവേഷണം നടത്തി; കൊങ്കണി സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഷാ അവകാശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവർത്തനങ്ങളിലും പങ്കെടുത്തു. കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് ഭാഷാ ന്യൂനപക്ഷ പദവി നേടുന്നതിനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിലും അദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചതായി മരണാനന്തര റിപ്പോർട്ടുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

ദേശീയ തലത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അംഗീകാരമാണ് പത്മശ്രീ. 2015-ൽ സാഹിത്യ-വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലെ സംഭാവനകൾക്കായി അദ്ദേഹത്തിന് പത്മശ്രീ ലഭിച്ചതായി സമകാലിക റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എന്നാൽ പുരസ്കാരങ്ങളുടെ പട്ടികയിലൂടെ മാത്രം പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതത്തെ അളക്കുന്നത് പര്യാപ്തമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രസക്തി ഒരു ഭാഷയെ സമൂഹജീവിതത്തിൽ സജീവമായി നിലനിർത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം; പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി ആ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് സ്വന്തം ഭാഷയിൽ അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം വേണം.

ഇവിടെയാണ് കൊങ്കണി ഭാഷയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യവും ഉയരുന്നത്. ഭരണഘടനാപരമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചിട്ടും ഒരു ഭാഷയുടെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്കുള്ള കൈമാറ്റം സ്വാഭാവികമായി നടക്കണമെന്നില്ല. കുടുംബം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാഹിത്യം, മാധ്യമം, ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഭാഷ പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് എത്തേണ്ടത്. അതിനാൽ കൊങ്കണിയുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കാൻ പഴയ സാഹിത്യവും ചരിത്രവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നതോടൊപ്പം പുതിയ എഴുത്തുകാരെയും വായനക്കാരെയും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മലയാളവും കൊങ്കണിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. കേരളത്തിൽ സഹവസിച്ച ഭാഷകൾ പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ളത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള ഇടപെടൽ ഒരു ഭാഷയുടെ സ്വത്വം ഇല്ലാതാക്കണമെന്നില്ല; മറിച്ച് പലപ്പോഴും പുതിയ സാംസ്കാരിക സാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതം ഈ ഭാഷാന്തര ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണമായി വായിക്കാം. കൊങ്കണിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് കേരളത്തിന്റെ ബഹുഭാഷാ സാംസ്കാരിക സാഹചര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇടപെട്ടു. തിരുക്കുറളിനെ കൊങ്കണിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിലൂടെ തമിഴ്-കൊങ്കണി സാഹിത്യങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു പാലവും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുരുഷോത്തമ മല്യയെ ഓർക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ അനുസ്മരിക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. കേരളത്തിൽ ഒരു ന്യൂനപക്ഷഭാഷ എങ്ങനെ സാമൂഹികവും സാഹിത്യപരവുമായ സാന്നിധ്യം നിലനിർത്തുന്നു എന്ന ചരിത്രവും അതിലൂടെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രം നമ്മോട് പറയുന്നത് ഭാഷകൾക്ക് അതിരുകളില്ലെന്നല്ല; മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ച അതിരുകൾക്കപ്പുറവും ഭാഷകൾ ജീവിതത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഗോവയിൽ നിന്ന് കേരളത്തിലേക്കും കർണാടകയിലേക്കും മഹാരാഷ്ട്രയിലേക്കും വ്യാപിച്ച കൊങ്കണി സാന്നിധ്യം അതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. 1992-ലെ ഭരണഘടനാ അംഗീകാരം ആ ദീർഘയാത്രയിലെ ഒരു നിർണായക ഘട്ടമായിരുന്നു.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതവും ആ യാത്രയിലെ ഒരു പ്രധാന അധ്യായമാണ്. ഭാഷാപ്രചാരണം, സാഹിത്യം, വിവർത്തനം, ഗവേഷണം, സംഘടനാപ്രവർത്തനം എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് ചേർത്തായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗത്തോടെ ഒരു തലമുറയുടെ ഭാഷാ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന ശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായെങ്കിലും, അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ച മേഖലകൾ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു ഭാഷയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച മാർഗം അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തെ മാത്രം പുകഴ്ത്തുകയല്ല; അതിനെ ഭാവിയിലേക്ക് കൈമാറാനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുകയാണ്. കൊങ്കണിയുടെ കാര്യത്തിൽ അതിന്റെ അർഥം കുട്ടികൾക്ക് ഭാഷ പഠിപ്പിക്കുക, പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, പുതിയ സാഹിത്യം സൃഷ്ടിക്കുക, ഗവേഷണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് ഭാഷയ്ക്ക് ഇടം നൽകുക എന്നിവയാണ്.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ സംഭാവനകളെ ഓർക്കുമ്പോൾ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു ചോദ്യം കൂടി നമുക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കാം: അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഭാഷയെ അടുത്ത തലമുറ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകും?

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തന്നെയായിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാജീവിതത്തിനുള്ള ഏറ്റവും അർഥവത്തായ ആദരവും, നമ്മുടെ കടമയും.