കവിതകൾ

കാലമേ, നീ എന്തിനിത്ര ധൃതി?
ഞാൻ കാല് നീട്ടി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ,  
നിന്റെ കുതിപ്പിനൊപ്പമെത്താൻ  
എന്റെ ശ്വാസം മുറിയുന്നു.  

ഇന്നലെ തൊട്ട മുല്ലപ്പൂവ്  
ഇന്നു വാടിക്കഴിഞ്ഞു,  
ഇന്നലെ ചിരിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങൾ  
ഇന്ന് വലുതായിക്കഴിന്നു.  

ആഴ്ചകൾ മിന്നായം പോലെ,  
മാസങ്ങൾ മഴ പോലെ പെയ്തൊഴിയുന്നു,  
കൊല്ലങ്ങൾ കടലിലെ തിര പോലെ  
തിരികെ വരാതെ മാഞ്ഞുപോകുന്നു.  

കാലമേ, കുറച്ചൊന്നു നിൽക്കൂ,  
ഈ വഴിയിലെ കാറ്റ് ഒന്നു ശ്വസിക്കട്ടെ,  
അമ്മയുടെ മടിയിലെ ചൂട്  
ഒന്നുകൂടി അറിഞ്ഞോട്ടെ.  

നീ ഓടുമ്പോൾ ഞാൻ ഓടിയെത്തില്ല,  
ഞാൻ നടന്നു തീർക്കുന്ന വഴികളാണ് എന്റേത്.  
നിന്റെ വേഗത്തിൽ ഞാൻ തോൽക്കാം,  
പക്ഷേ എന്റെ ഓരോ ചുവടും  
ഞാൻ ഓർത്തുവെക്കും.  

കാലമേ, നീ ഓടിക്കൊള്ളൂ,  
ഞാൻ നിന്നെ പഴിക്കില്ല.  
പക്ഷേ ഇടയ്ക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കൂ,  
പിന്നിലായിപ്പോയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്,  
പാതി പറഞ്ഞ കഥകളുണ്ട്,  
നീട്ടിവെച്ച ചുംബനങ്ങളുണ്ട്.  

നീ പതുക്കെയാകില്ലെന്ന് അറിയാം,  
അതുകൊണ്ട് ഞാനും പഠിക്കട്ടെ,  
ഓടുന്ന നിന്നെ നോക്കി നിൽക്കാതെ  
ഓരോ നിമിഷവും ചേർത്തുപിടിക്കാൻ.  

കാലം ഓടട്ടെ,  
ഞാൻ ജീവിച്ചു തുടങ്ങട്ടെ.