നിശാഗന്ധി പോലെ മിഴിനീരിൽ പൂക്കും രാവുകൾ,
നീയെന്ന ആത്മാവിൻ്റെ പാതി തേടി അലഞ്ഞ നാളുകൾ,
നിൻ്റെ മൗനത്തിൻ്റെ മാറിൽ തലചായ്ചുറങ്ങിയ കാലം.
കടലാസുതോണിയിൽ കാത്തുവെച്ച മോഹങ്ങൾ മുങ്ങി.
കരയിലേക്കടിഞ്ഞത് പാതിവെന്ത ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ.
നിൻ്റെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഞാൻ കണ്ട ലോകം മാഞ്ഞുപോയി
എൻ്റെ കണ്ണിലെ നക്ഷത്രം കരിങ്കല്ലായ് തകർന്നു പോയി
എങ്കിലും ഞാനെൻ്റെ ചിറകുകൾ സ്വയം മെനഞ്ഞെടുത്തു.
വീണുടഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളെ വീണ്ടും കൂട്ടിവെച്ചു പറന്നു
ചില കൊടുമുടികൾ ഞാൻ തനിയെ കീഴടക്കി നോക്കി
ആ വിജയത്തിൻ്റെ ഉച്ചിയിലും നിൻ്റെ പേരില്ലാതെന്നു കണ്ട് നൊന്തു.
ഒരിക്കൽ എന്നെ ഉള്ളുപോലെ ചേർത്തുപിടിച്ചവർ;
ഒരു നോക്കു കൊണ്ട് ലോകം തന്ന സ്നേഹമേ,
മറവിയുടെ മാറാല കെട്ടാതെ ഞാൻ സൂക്ഷിക്കുന്നു
ഹൃദയത്തിൻ്റെ അറകളിൽ നീയെന്നും വെളിച്ചമായി
എന്നിട്ടുമെന്തേ ഈ നെഞ്ചിൽ ഒരു നനഞ്ഞ നിരാശ
വേണ്ടെന്നുവെച്ചാലും വിട്ടുപോകാത്തൊരു നോവ്
പുഴ മറന്നാലും കല്ലിൽ തങ്ങും ഈർപ്പം പോലെ,
ഞാൻ ചിരിക്കുമ്പോഴും കണ്ണിൽ പൊടിയുന്നുണ്ട് മഴ
തിരികെ കിട്ടാത്ത കാലത്തിനോട് പരിഭവമില്ല,
പക്ഷേ തിരികെ വരാത്ത നിന്നോട് ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കി
ആത്മാവിനെ ആത്മാവുകൊണ്ട് പ്രണയിച്ചില്ലേ നിന്നെ
എന്നിട്ടും എന്തേ വിധിയുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ നാം പിരിഞ്ഞു?
ഇനിയുള്ള വഴിയിൽ ഞാൻ തനിച്ചല്ലെന്ന് നടിക്കുമ്പോഴും
ഉള്ളിൻ്റെ ഉള്ളിൽ നീയില്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയുണ്ട്
അതേ... ബാക്കിയായ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ഞാനിന്നും ജീവിക്കുന്നു.
നിന്നെ പ്രണയിച്ചതിൻ്റെ ശേഷിപ്പായ ഈ നൊമ്പരത്തോടെ
