മലകളെ പൊളിച്ചു, നിരപ്പാക്കി
"വികസനം" എന്ന് പേരിട്ടു
മരങ്ങളെ വെട്ടി, താഴ്വരകളെ നികത്തി
"പുരോഗതി" എന്ന് വിളിച്ചു
നദികളുടെ ദേഹത്ത് കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടി
അവളുടെ ശ്വാസം കുരുക്കി
മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ തുരങ്കങ്ങൾ കുത്തി
അവളുടെ ഹൃദയം തുരന്നു
"ഞങ്ങളാണ് യജമാനൻ" എന്ന് അഹങ്കരിച്ചു
"പ്രകൃതി നമ്മുടെ അടിമയാണ്" എന്ന് എഴുതിവെച്ചു
പക്ഷേ മറന്നുപോയി ഒന്ന്
അമ്മയ്ക്കും ക്ഷമയ്ക്ക് അതിരുണ്ടെന്ന്
ഇന്ന് മണ്ണ് ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നു
ജലം പൊങ്ങി ഒഴുകുന്നു
കാറ്റ് കറങ്ങി ആർത്തലറുന്നു
ഇതൊക്കെ ദുരന്തമാണെന്ന് നമ്മൾ കരയുന്നു
അല്ലടാ മനുഷ്യാ, ഇതാണ് കണക്ക്
നീ തന്ന കടം, പലിശ സഹിതം തിരികെ
നീ കുത്തിയ മുറിവിൽ നിന്നാണ്
ഇന്ന് പ്രകൃതി ചോര ഒഴുക്കുന്നത്
കണ്ടു, കണ്ടങ്ങിരിക്കും ജനങ്ങളെ
കണ്ടില്ലെന്നു വരുത്തുന്നതും ഭവാൻ
ദൈവമേ, ഇനിയെങ്കിലും കണ്ണ് തുറക്കുമോ
നിന്റെ സൃഷ്ടി തന്നെ നശിക്കുന്നത് കണ്ട്?
ഞങ്ങൾ കരയുന്നു, "രക്ഷിക്കണേ"
എന്നാൽ ആര് രക്ഷിക്കും?
നീ തന്നെ തീ കൊളുത്തിയ കാട്
നീ തന്നെ അണയ്ക്കാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ
പ്രകൃതി പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നില്ല
അവൾ സ്വന്തം മുറിവുകൾക്ക് മരുന്നിടുകയാണ്
ആ മരുന്നിന്റെ ചൂട്
നമ്മുടെ ദേഹത്ത് കൊള്ളുന്നതാണ്
ഇനിയെങ്കിലും നിർത്തുമോ?
മലകളെ പൊളിക്കുന്നത്
മരങ്ങളെ കൊല്ലുന്നത്
ഭൂമിയെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത്
അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത കണക്കും
ഇതിലും വലുതായിരിക്കും.
